मी पण रखुमाई :---

बऱ्याच बायकांना आपल्या नवऱ्याचे मित्र , त्याचा गोतावळा , सारखी त्याच्या भोवती असलेल्या लोकांचं रागच येतो . ह्या लोकांमुळे नवऱ्याशी चार सुख दुःखाच्या गोष्टी पण करता येत नाही , सारखी माणसं , सारखी माणसं . 

ज्या लोकांचा लोकसंग्रह मोठा आहे , त्यांच्या बायकांचे हेच म्हणणे असेल . 

मग ती बायको नवऱ्याला म्हणते , "काय तुमची हि माणसं , सगळे दांभिक , कामापुरतेच येतात , एकपण चांगला नाही , उपयोग करून घेतात , तुमचं नाव खराब करतात .  नका उभं  करू त्यांना , नाहीतर आपणंच जाऊ दुसरीकडे , नाहीतर मी चालले दुसरीकडे . 

विठुराया ऐकून घेतो  , रुसलेल्या रखुमाईच्या समजूत लढतो , तरीपण ती ऐकत नाही , दुसरीकडे जाऊन उभी राहते . 

पण विठ्ठल  आपल्या लोकांना , गोतावळ्याला , भक्तांना सोडत नाही . तिथेच उभा  आहे . अत्तावीस युगे हेच चालू आहे . 

 सगळेच विठ्ठल , सगळ्याच रखुमाई !!

हे एक गोड गाणे , रखुमाईच्या कैफियत मांडणारे 

आजकाल opd त जायचं म्हणजे फार alert असावं लागतं , कोण पेशंट काय घेऊन येईल सांगताच येत नाही . आणि हल्ली जे जे होतंय ते आमच्या textbook मध्ये आजिबात नाही . 

एक आजोबा आले होते , श्रीमंत (Well off ) , काय होतंय तर उजवा  गाल  सुजलंय , २-३ दिवस झालेत आणि थोडा दुखतोय . 

मला आधी facial paralysis चा doubt आले , ते नव्हतं ,मग कुठे काही गळू आहे का बघितलं , ते पण नव्हतं , मग विचारलं कशामुळे झालं ? काही मार लागला का ? तर नाही म्हणाले . मग थोडा वेळ त्याच्या चेहऱ्याकडे बघितल्यावर जरा गोरे वाटले . 

मग विचारलं parlour मध्ये जाऊन facial  केले का ? तर लाजून हो म्हणाले . ( आधी आपणहून नाही सांगितलं )

तर उजवाच  गाल का ? तर facial करणाऱ्यांचा उजवा हात स्ट्रॉंग असतो आणि जास्त दाब पडतो . 

आजोबा तरुण होऊ बघत्येत , पिकली पानं हिरवी होतायेत . 

असू दे असू दे !!

अशा वेळेला हसायचं नसतं , हसू आलं तरी . गंभीरच ठेवायचा चेहरा . 

********************************************************************

माझ्या समस्त facial करणाऱ्या बंधू भगिनींनो , आजकाल जरा सिनियर लोकांना पण फेशिअल करून घ्यायचं असतं , तर जरा हळू . त्यांना कितीही वाटलं आपण तारू आहोत तरी त्वचा थोडी नाजूक झालेलीच असते , तर जरा बेताने . 

आम्ही आज श्रीदेवीचा 'Maa ' सिनेमा पहिला . 

It is good , I liked it .

सिनेमा मनात रेंगाळतो , छोटे छोटे प्रसंग परत परत आठवतात . 

श्रीदेवी आता साठीची असेल , खरंच कौतुक करावं तेवढं कमी . 

Good story , good direction , good casting , मजा आया !!

दिमाग लगाके  पिक्चर बनाया  है !!

शनिवारी 'MOM ' पहिला आणि काल  'Naam  Shabana 'पहिला . 

दोन्ही सिनेमे '' Revenge movies ' आणि तो पण बायकांनी घेतलेला सूड . . दोन्ही सिनेमे छान , competent असे होते . 

पण आता एक गोष्ट लक्षात येते आहे कि मागे हेरॉईन व्हायचं असेल तर तर त्या मुलींना नाच येणे , सुंदर दिसणे , नट्टापट्टा करणे , नखरे करणे , पुरुषाचे मन रिझवणे असले item करता येणे आवश्यक होते . 

आता तसे नाहीये . मुलींना टेकनॉलॉजि , मारामारी , फिटनेस , mental alertness हे जमलं पाहिजे . पैसे तर कमावलेच पाहिजेत . 

जुन्या जमानातल्या माया , ममता , प्रेम वगैरे outdated झालेले इमोशन्स आहेत .

त्या 'चि व चि सौ का' मधले हिरो हेरॉईन तर एकमेकांशी पण मारामारी करतात . 

Times have changed !!

ते तुझे डोळे , तुझे ओठ , तुझे केस  वगैरे सगळं गेलं आता . 

Girls don't want to be girls anymore they want to be boys . Girls don't like the way boys and men behave with them , and they don't even protect them so now they have to manage things on their own .

कठीण आहे !!

परंपरेनुसार 'Division of lobour'  होतं . पुरुषांनी बाहेर जाऊन कमवायचं आणि स्त्रियांनी घर , मुलं , सांभाळायची  . 

त्या दंगल मध्ये आमिरखान ने मुलींना पहेलवान केलं  तर जगाने  त्याचा सिनेमा डोक्यावर घेतला पण एका शेतकऱ्याने मुलींना नांगराला जुंपलं तर गदारोळ झाला . 

मुलींनी  नेमकं कसं वागायचं ?

Previously the roles were well defined , now they are not .

बऱ्याच लोकांना इंग्रजी बोलण्याची भीती वाटते , येत असतं पण चुकेल का ? आपल्याला हसतील का ? असंच वाटत राहतं म्हणून मग ते येत असून पण बोलत नाहीत .

आम्ही बराच tourism केलं आहे , बहुतेक वेळेला मराठी group बरोबर . तिथे जेवण मराठी , बोलणं चालणं मराठीच .

पण एकदा एका International tour company बरोबर गेलो होतो . तिथे वेगवेगळ्या प्रांताचे , भाषेचे लोक होते . गुजराथी , south Indian , North Indian . सगळे ठोकून इंग्लिश बोलायचे , न भिता . गुजराथी गुजराथीतून बोलायचे ,South Indian त्यांचा हे...ल काढून बोलायचे . North Indian - ते दिल्लीचे होते , ते तर जाम जोर लाऊन बोलायचे . कुणाचेच इंग्लिश perfect नव्हतं पण बोलायचे .

आजीबात घाबरायचं नाही , बोलायचं , चुकलं तर कोणी पकडून नेत नाही .

आधी आजूबाजूच्या लोकांवरच practice करायची . आपोआप हळूहळू सहजपणा येत जातो .

कुणीतरी चांगलं इंग्लिश बोलणारं सापडतच त्यांचं बोलणं ऐकायचं , तसं बोलायचं

आपली मायबोली आपली आई आहे , दुसरी भाषा आल्याने तिचा सन्मान कमी होत नाही .

दडपण ठेवायचेच नाही . बाकी सगळी हुशारी फक्त बोलता येत नाही म्हणून मागे नाही पडायचं .

त्या तुषार कपूरनी चाळीशी आल्यावर खटपट्या लटपट्या करून एकI मुलाला जन्म दिलाय .ते पण लग्न न करता . (Surrogate mother)

आपली पारंपरिक पद्धत म्हणजे योग्य त्या वयात लग्न करायचं , पटपट १-२ मुले झाली पाहिजेत . झालं . आता करा संसार .

ही पद्धत आता कालबाह्य झाली असे वाटते .

...

आधी वेळेत कुणी लग्न करत नाही , मग इतक्यात बाळ नको असे करत बसतात , career करायचं असतं दोघांनाही , किंवा पैसे जमवायचे असतात किंवा घर घ्यायचं असतं किंवा इतक्यात अडकायचं नसतं . Various reasons . किंवा लग्न टिकत पण नाहीत .

हल्ली झालं तर एक होतं आणि ते पण आकाशपाताळ एक करून .

आता कायद्याने पण single parent ला मुलाला जन्म द्यायचा, दत्तक घायचा हक्क दिला आहे . लग्न करायला हवे असे नाही.

पण मी एक गंमत पहिली आहे पस्तिशी चाळीशी आली की आपल्याला एक छोटं कुणीतरी हवं ही भावना एकदम तीव्र होते , एक्दम जबरदस्त बाळाची भूकच लागते , पण तोपर्यंत निसर्ग कधीकधी साथ देत नाही . मग एक्दम जIग आल्यासारखं करतात आणि treatment साठी चकरा सुरू होतात . आणि तेंव्हा career गेलं उडत असं पण होतं .

दुसरं म्हणजे ज्यांना वेळेवर अगदी तरुणपणी १-२ मुलं झालेली असतात त्यांना पण पस्तिशी आली की अजून एक बाळ असावंस वाटतं काहीजणांना आपोआप होतं पण . पण आधीची १०-१२ वर्षाची मुलं असताना लाज वाटते .

आमच्याकडे एकदा अशी पेशंट डिलिव्हर झाली होती , मोठी दोन मुलं होती आणि आता एक छोटं बाळ . त्या मुलांना एवढा आनंद झाला होता आणि त्यांना बाळासाठी एक मोठ्ठं खेळणं आणलं . बाळाकडे बघत बसायचे शाळेला दांडी मारून . मजा यायची बघायला .

पस्तिशी नंतर मातृत्व किंवा वडील होणं जास्त एंजॉय करता येतं कारण थोडी maturity आलेली असते , आर्थिक स्टॅबिलिटी असते . व्यावहारिक दृष्ट्या उशीर झालेला असतो पण आता काळ बदलला आहे .

माझी आई MD (Gynac ) होती . तिचे असे खूप पेशंट असायचे . ती म्हणायची ती आधी झालेली मुलं मोठी कधी होतात कळत पण नाही, ते शिक्षणासाठी म्हणून निघून जातात आणि हे छोटं आपल्याजवळ राहतं . आणि हे मोठं होईपर्यंत मोठ्या मुलांना मुलं झालेली असतात , त्यातलं एक आपल्याजवळ आणून ठेवायचं सोबतीला .

हल्ली खूप जोडपी अशी दिसतात की त्यांची सगळी मुलं परदेशात आहेत आणि दोघं एकटे पडलेत , अजून एक उशिरा झालेलं बाळ असतं तर करमलं तरी असतं .

आता population , महागाई , शिक्षण ,नोकरी, ट्राफिक असे अनेक व्याप आहेत पण प्रत्येकानी आपापला निर्णय घ्यायचाय.

आपल्या कंट्री मध्ये काही म्हणा सगळ्यात मोठ्ठI आनंद बाळ झाल्याचाच आहे .

मला वाटतं आपल्या India चा speed 'सावकाश ' आहे .

सावकाश गोष्टी केल्या कि बरोब्बर होतात .

लग्नात नाही का म्हणत "सावकाश जेवा " ?

...

सावकाश जेवलं कि अन्न बरोब्बर पचतं .

सावकाश गाडी चालवावी , सावकाश विचार करून निर्णय घ्यावेत ,घाईघाईने कोणाबद्दल मत बनवू नये .

हल्ली लोकांना फार एकावर एक कामं घ्यायची सवय लागली आहे .हे झालं कि ते , ते झालं कि ते . स्वतःला फार गुंतवून ठेवतात .

आपण busy असलं पाहिजे आणि लोकाना दिसलं पण पाहिजे नाहीतर आपलं status कमी होतं असं बऱ्याच जणांना वाटतं .

ह्यातून चुका होतात , accident होतात , काहीतरी महत्वाचे विसरले जाते ,decision चुकतात .

कधी कधी फार महागात पडतं .

शरीराला , मनाला आराम हवाच कि !!

अजून एक गोष्ट . फार busy असलात तर आजूबाजूचे परस्पर काहीतरी कारभार करतात ते अंगाशी येऊ शकतं . बारीक लक्ष ठेवता येत नाही , काहीतरी महत्वाचे नजरेतून सुटतं . आपलं लक्ष आहे हे पण लोकांना कळलं पाहिजे .

"In a jiffy ", "I want it done yesterday " ह्या American terms popular आहेत पण आपल्याकडे असं होत नाही .

खूप लोकांवर कामाचे pressure प्रचंड आहे , मग खूप थकवा येतो , जाता जात नाही . ह्याला 'Chronic fatigue syndrome ' असं नाव आहे .

कधी कधी वेगाने व नेमके काम करावे लागते ,पण सतत नसे नसावे . It is damaging to the body .

जगणं सोपं आणि सुटसुटीत करता आलं पाहिजे .